در معرفي كتاب حيات‌وحش ايران نوشته اسكندر فيروز، پدر محيط زيست ايران دو مطلب نوشتم. يكي در روزنامه همشهري به چاپ رسيد و ديگري در مجله جهان كتاب.
«حيات‌وحش ايران در ماوراي بحار» عنواني بودكه براي مجله جهان كتاب انتخاب كردم. سال‌ها پيش كه دانشجوي ترم اول بودم در دوره كارشناسي ارشد، استاد درس مديريت فصل‌هايي از يك كتاب را بين دانشجويان توزيع كرد. من كه زبان انگليسي‌ام

سازمان بين‌المللي حيات پرندگان (Birdlife International) در تلاش است تا با اقدامي جهاني وضعيت 47 گونه پرنده را مشخص كند. برخي از اين پرندگان بيش از 184 سال است كه ديده نشده‌اند.
اين فهرست شامل پرندگاني گوناگوني است كه پراكندگي وسيعي در سطح كره زمين دارند. از جزاير دور دست و غرب هيماليا تا بخش‌هايي از قاره اروپا و آمريكا.
ماركو لامبرتيني، مدير اجرايي سازمان حيات

تخصصي شدن علوم و فنون يكي از پيامد‌هاي دنياي مدرن است. عميق‌تر شدن در يك تخصص زمينه‌هاي پيشرفت را فراهم مي‌سازد و آشنايي نداشتن با فن يا علم ديگر نشانه كم‌دانشي نيست. در اين عصر نو‌خواهي ابوعلي‌سينا، ابوريحان يا داوينچي باز توليد نخواهد شد.  اما چنين رويه و نگرشي در ايران گويا كاربرد چنداني ندارد. همان گونه كه سياست در وسايل حمل و نقل عمومي به سخيف‌تر شكل ممكن تشريح مي‌شود، مي‌توان تدريس محيط‌زيست و علوم وابسته را در هر معبر و گذرگاهي شاهد بود. كافي است گوينده بر حسب علاقه يا اجبار قدري در اطراف موضوع گشتي زده باشد و واژگان را به زيبايي كنار هم رديف كند تا مخاطبان مجذوب شوند. احترام به شارب و موي سپيد گرچه در فرهنگ ايراني واجب است اما اعتبار گوينده بي‌تخصص را افزايش نمي‌دهد.

اجانب چشم‌آبي، حيات‌وحش را به حوزه‌اي تخصصي بدل كرده‌اند، اين رشته در دانشگاه‌ها تا مقطع دكتري تدريس مي‌شود و مطالعات مربوط به آن هم گويي پاياني ندارد. كافي است كليد‌ واژه‌اي مربوط به جانوران وحشي را در دنياي مجازي اينترنت جست‌وجو كرد تا هزاران مقاله و گزارش علمي-تخصصي مقابلِ ديدگان قرار گيرد. دانش‌آموخته‌اي كه از اين مراكز آكادميك بيرون مي‌آيد، صاحب‌نظري تمام عيار است كه نه با شلتاق و سر و صدا

حرف‌هاي بيژن فرهنگ دره‌شوري شنيدني است،‌ حتي اگر تكراري باشد با شنيدن دوباره‌اش مي‌توان نكات جالب و آموزنده در آنها يافت. موضوع لاك‌پشت‌هاي پوزه عقابي بارها در رسانه‌ها درج شده است اما صداي دره شوري كمتر جايي شنيده شده، يكي دو بار تلويزيون دولتي ايران و يكي دو بار هم راديوهاي مختلف.
مصاحبه زير به كوشش مينو صابري در راديو زمانه منتشر شده است، صداي دره‌شوري نيز طبق روال همه مصاحبه‌ها در سايت قابل دسترسي است. با اين كه نزديك نه ماه از تاريخ آن گذشته ولي به نظر به دوباره خواندن و شنيدنش مي‌ارزد.

مردم محلي و بعضي شهرنشينان منطقه ساراواك مالزي براي به دست آوردن گوشت نخستي‌ها آنها را قتل عام مي‌كنند. اين عده معتقدند كه گوشت اين جانوران بسيار لذيذ است و بدين‌ترتيب از كشتن مادر و بچه نخستي‌ها نيز نمي‌گذرند. علي‌رغم گزارش‌ها و شكايت‌هاي مكرر به سازمان‌هاي حيات‌وحش و جنگل‌هاي منطقه ساراواك،‌ اين رفتار وحشيانه با جانوراني كه شبيه انسان‌ها هستند رو به افزايش است.
ساراواك يكي

خبري است منتشر شده در سبزپرس ترجمه شده به همين قلم

اگر اقدامي جدي براي حفاظت از شيرهاي كنيا صورت نگيرد، اين جانوران به احتمال زياد تا 20 سال آينده منقرض خواهند شد.
بر اساس گزارش سازمان حيات‌وحش كنيا، اين كشور به طور متوسط سالي يك صد قلاده شير را بر اثر گسترش سكونتگاه‌هاي انساني و زمين‌هاي كشاورزي، امراض و نيز تغييرات اقليمي از دست مي‌دهد.
پل آدوتو، سخنگوي اين سازمان مي‌گويد: « در برنامه زندگي و حفاظت، شيرها جايگاه ويژه‌اي دارند. اين برنامه براي ارتباط بيشتر مردم و حيات‌وحش به مورد اجرا گذاشته خواهد شد.»
او مي‌افزايد:«شيرها علاوه بر آن كه نماد قدرت هستند، به عنوان يكي از 5 شكار بزرگ نيز نقشي اساسي در جذب گردشگران دارند.»
كنيا در سال2002 ميلادي 2749 شير داشته است كه جمعيت آنها دو سال بعد به

اين فيلم كوتاه نشان مي‌دهد محبت و مهر‌باني در ميان جانوران چگونه وجود دارد؛ موضوعي كه كمتر به ديده‌ مي‌آيد.
اثري منحصر به فرد كه نشنال جغرافي تهيه كننده آن بوده است... شايد بسياري از دوستداران حيات‌وحش و به خصوص پلنگ‌ْدوستان اين اثر را ديده باشند اما دوباره ديدنش خالي از لطف نيست.

برای دیدن فیلم اینجا را کلیک کنید.

امسال نيز چون سال پيش تعداد پرشماري قو به ايران آمده است. حدود سه‌هزار قوي فريادكش و گنگ در سرخ‌رود در منطقه‌اي آزاد به زمين نشسته‌اند. jتلاش يك تشكل‌ زيست‌محيطي به نام محيط‌بان با همكاري دو تن از  محيط‌بانان آمل سبب شده تا قوها بيش از گذشته

او (Werner Trense) در 1922 در مكلنبرگ آلمان به دنيا آمد و به عنوان شكارچي، محقق، زيست‌شناس و نويسنده شناخته مي‌شود. او همچنين در جنگ جهاني دوم به عنوان افسر نيروي هوايي حضور داشته است.

گمان مي‌رفت منقرض شده است، به همين راحتي. اما تلاش‌هاي مردي از دياري ديگر سبب شد كورسويي در دل دوستداران طبيعت ايران بتابد كه بعدها به پرتويي پرفروغ بدل شد. ماجرايي كه 51 سال پيش آغاز شد و هنوز نيز ادامه دارد. نجات گوزن زرد ايراني، روندي پر فراز و نشيب دارد. با اين حال نخستين‌ تلاش‌ها براي خروج اين گونه زيبا و باشكوه از دام انقراض در ايران را مي‌توان يكي از بزرگ‌ترين دستاوردهاي نجات جانوران در قرن بيستم ناميد كه كمتر در مجامع بين‌المللي مورد توجه قرار گرفته است. شايد به اين دليل كه پرداختن به چنين موضوعاتي علاوه بر تخصص و دانش جانورشناسي و حيات‌وحش، نيازمند لابي‌هايي است كه دست‌اندركاران حيات‌وحش و دوستداران طبيعت در ايران امروز يا از آن آگاهي ندارند و يا نمي‌توانند قواعد آن را به درستي اجرا كنند.

 فلاش‌بك به چهار دهه پيش
شش هفت ماه پس از آن كه كانون شكار در ايران در اسفند 1335 تاسيس مي‌شود، زيست‌شناسي آلماني با

يوز پلنگ را بسياري هنوز هم در مطبوعات و رسانه‌هاي ايران با پلنگ اشتباه مي‌گيرند كه البته بعد از اين همه مقاله و گزارش چاپ شده به تمام زبان‌هاي زنده و غير زنده دنيا كمي عجيب به نظر مي‌رسد، شايد ديدن يك فيلم كوتاه چند ثانيه‌اي اين اشتباه را برطرف كند!

با اين حال به تازگي كشف جديدي درباره سرعت يوزپلنگ به تصوير كشيده شده است؛ كساني كه فكر مي‌كردند يوز سريع‌ترين دونده جهان است با ديدن فايل تصويري كه در زير لينك آن موجود است مي‌توانند دريابند كه تمام عمر را در اشتباه و جهل سپري كرده‌اند!!!

براي ديدن فيلم كوتاه اينجا را كليك كنيد.

شير ايراني را بسياري مي‌شناسند. دست كم عده زیادی مي‌دانند كه این گربه باشکوه زماني در ايران بوده است. شير و خورشيد، حجاري‌هاي تخت جمشيد، شير سنگي از يك سو و سرك كشيدن به آثار ادبي و هنري ديگر از ديگر سو، نشان مي‌دهد كه شير زماني در ايران زيست مي‌كرده است. مدتي است كه طرح بازگرداندن آن بار ديگر مورد توجه قرار گرفته است.