اثري از خودرو و دود و ترافيك در اين جزيره كوچك نمي‌توان يافت، صداي هواپيماهاي عظيم به گوش نمي‌رسد. از زرق و برق و زندگي لوكس شهري خبري نيست. حيات در آرامشِ محض جريان دارد. تنها هر از گاهي كشتي‌هاي مسافربري و صياديِ كوچك، سكوت اسكله را در هم مي‌شكنند. اينجا جزيره خرچنگ‌ها است آرميده بر ساحل غربي ايالت سلنگور (Selangor) كه مردمانش با صيادي روزگار مي‌گذرانند و ماواي خود را پولاو كتام (Pulau Ketam) مي‌نامند.
رسيدن به اين جزيره دشوار نيست، كافي است عزم سفر كرد و راه افتاد. به كوالالامپور –و به طور مشخص ايستگاه كي‌ال‌سنترال- رسيد و از آنجا با قطار شهري كه به سمت غرب مي‌رود راهي بندر كلنگ (Klang) شد؛ آخرين ايستگاه قطار تا ساحل دريا كمتر از 200 قدم فاصله دارد. ساحلي كه از طريق بندر آن، مردم محلي مي‌توانند راهي اندونزي شوند. آن‌سوتر اما اسكله‌اي است كه قايق‌هاي پهلو گرفته كنارش به سمت جزيره خرچنگ‌ها مي‌روند. اين اسكله دو گزينه

بهار كه مي‌آيد گويي طبيعت رنگي ديگر به خود مي‌گيرد، رنگي از تازگي و طراوت. و درست در اين زمان است كه جاي جاي ايران بيش از پيش انسان را به ديدن دعوت مي‌كند. هر گوشه‌اي از شمال تا جنوب، از شرق تا غرب جلوه‌اي ديگر به خود مي‌گيرد. لازم نيست به جاهاي دور دست سفر كرد تا دريافت كه بهار رسيده است. هر گوشه‌اي كه شهر و تمدن بشري، چهره طبيعت را دستكاري نكرده باشد، مناظر و چشم‌اندازهايي بديع به نمايش گذاشته شده است. حتي در اطراف تهران، اين پايتخت دود و غبار و ترافيك نيز مي‌توان به نقاطي رفت كه بتوان به راحتي تنفس كرد و هوايي پاك را به ريه‌ها فرو فرستاد.

گزارشي از جزيره قشم (قسمت دوم)

جاده با پيچ‌وتاب كمي بر روي زمين يله داده است. به دشواري مي‌توان تصور كرد چند كيلومتر دورتر از اين جزيره مردم ايران با لباس‌هاي گرم و زمستاني در خيابان‌ها تردد مي‌كنند. در اين سرزمين گويي بهار دست در انبان جادويي خود برده و طراوت را به سطح زمين پاشيده است. ديگر از ماسه‌ها در هوا اثري نيست و آسمان شفاف، آفتابي و آبي است. جاده به غرب امتداد مي‌يابد و راهنماي جوان قشمي از مقصد مي‌گويد: «چاهكوه». مسير به نسبت طولاني است. اشتياق براي ديدن چاهكوه مقدس خستگي را از تن دور مي‌كند. با گام گذاشتن در اين دره، خنكي دلپذيري به استقبال مي‌شتابد. توصيف اين نقطه آسان نيست:

گزارشي از جزيره قشم (قسمت اول)

چشم‌ها قادر به ديدن نيستند. ماسه‌ها در رقصي بي پايان تمام آسمان را از آن خود كرده‌اند. پرتويي از خورشيد بر زمين نمي‌تابد: سدي از ماسه در برابر آفتاب.

براي تماشاي ديدني‌هاي اين سرزمين كه بزرگترين جزيره ايران نام گرفته است، چند روز بايد به انتظار نشست؟ باد نشي است اين. شايد بيش‌تر از سه روز هم طول بكشد. پيرمرد با دستار و ردايي سفيد و چهره‌اي آفتاب سوخته دستش را در هوا تكان مي‌دهد: بايد صبر كرد، همين. و به راهش ادامه مي‌دهد.

اين مطلب گزارشي است توصيفي از سفر به سرزمين بهرام گور... و البته كمي طولاني‌تر از باقي مطالب.

بهار، سراسر مسیر را رنگ طراوت پاشیده است این شادی و تازگی در بیابان هم جلوه‌گری می‌کند. پیش از رسیدن به این بیابان اما درختان بلوط، چتر خود را بر کوه‌های پیوسته و پرفرازونشیب گسترده‌اند. برای رسیدن به این بیابان بی‌مانند می‌توان از