سفر همواره جذاب است. آشنايي با ناشناخته و تماشاي ناديده‌هاي بسياري است كه مي‌تواند در سبد خاطره قرار گيرد تا جاودانه شود. مانند عطشي است مدام كه درمانيش نيست. مسافرتِ بيشتر، عطشاني بيشتري در پي دارد. خاصه براي آنان كه طعم كشف و دريافتن را چشيده‌اند. اما هزينه‌هاي سفر براي گروهي مي‌تواند هراسناك باشد؛ دانشجويان يا افراد كم‌درآمد علي‌رغم كشش وصف‌ناشدني درون‌شان، آن را سركوب مي‌كنند تا هزينه‌هاشان را مديريت كرده باشند. اما در مالزي مي‌توان با يك سوم قيمت‌هاي معمول هم سفر كرد.
در نمايشگاه تورها و آژانس‌هاي مسافرتي (MATTA Fair) مي‌توان به سوي نقطه دلخواه عازم شد با هزينه‌هايي باور نكردني، حضور در نمايشگاه يعني وسوسه شدن براي مسافرت به اقصا نقاط مالزي يا گوشه‌وكنار جهان. اين نمايشگاه دو بار در سال برگزار مي‌شود؛ سپتامبر و مارس هر سال در  مركز تجارت جهاني پوترا (PWTC). برگزاركننده اين نمايشگاه اتحاديه‌ تورها و آژانس‌هاي مسافرتي (Malaysian Association of Tour & Travel Agent) است كه به اختصار ماتا ناميده مي‌شود. ماتا 35سال پيش كار خود را آغاز كرد. در آن زمان 30 شركت گرد هم جمع شدند تا خدمات بهتري به مسافران عرضه كنند اما اينك دوهزار و هفت شركت و انجمن‌‌ فعال در بازار گردشگري مالزيايي و خارجي عضو آن هستند.

بسيار غريب است دختري درِ رستوران را موقع خروج براي مردي باز كند كه با او سر يك ميز ناهار خورده؛ خاصه ‌آن كه مرد عرب باشد و دختر ايراني. قضاوت در اين رفتار را بهتر است به عهده زنان فمنيست گذاشت. گروهي ديگر نيز مي‌توانند از منظري ديگر به قضاوت بنشينند؛ گروهي كه به دنبال نام خليج ‌فارس گريبان مي‌شكافند و دنبال طرح يك ميليون امضا بوده‌اند بايد اين منظره شورانگيز را مي‌ديدند تا متوجه شوند چرا طرح‌شان به چنان عقوبتي دچار شد. سيطره اين قوم را گويي پاياني نيست.

ديدن چنين صحنه‌هايي البته عجيب نيست وقتي فصل اعراب

اسماعيل ميرفخرايي را بارها ديده‌بودم؛ دوران كودكي در تلويزيون و يك بار بر حسب اتفاق در دفتر مجله‌اي. مردي صميمي و روشن‌بين كه با آن صداي جادويي و خيال‌انگيزش از هيچ كمكي به جوانان دريغ نمي‌كند. پيشنهاد مصاحبه‌ را پذيرفت و گفت‌وگويي يك ساعته پيرامون رسانه و به خصوص راديو و تلويزيون شكل گرفت. گفت‌وگو از كودكي‌اش آغاز شد و اين كه چگونه رسانه مجذوبش كرد. به نكاتي اشاره كرد كه مثل هميشه پس چاپ مصاحبه در 22 آذر 83 در روزنامه ايران ديدم بخش‌هاي مهمي حذف شده است. مهرداد خليلي دبير سرويس اجتماعي روزنامه سانسور مصاحبه را به سردبير وقت يعني كسري نوري نسبت داد. به هر حال هر چه بود مصاحبه ميرفخرايي مثله شد. تلفن كردم و از سانسور حرف‌هايش عذر خواهي كردم. با همان صداي مخملي‌اش گفت كه اگر غير از اين بود تعجب مي‌كرد.
آنچه در ادامه آمده است همان مطالبي است كه در روزنامه ايران چاپ شده و متاسفانه دست‌نوشته‌هاي مصاحبه ديگر در دسترس نيست.

در معرفي كتاب حيات‌وحش ايران نوشته اسكندر فيروز، پدر محيط زيست ايران دو مطلب نوشتم. يكي در روزنامه همشهري به چاپ رسيد و ديگري در مجله جهان كتاب.
«حيات‌وحش ايران در ماوراي بحار» عنواني بودكه براي مجله جهان كتاب انتخاب كردم. سال‌ها پيش كه دانشجوي ترم اول بودم در دوره كارشناسي ارشد، استاد درس مديريت فصل‌هايي از يك كتاب را بين دانشجويان توزيع كرد. من كه زبان انگليسي‌ام

نگاهي كوتاه به چهار سال محيط‌زيست دولت نهم كه در نشريه طبيعت سبز منتشر شد.

ساز ناكوك نواختن و مرتب «نه» گفتن البته كار آساني است. مشكل آنجا خود را به نمايش مي‌گذارد كه پيشنهادي نيز ارائه نمي‌شود. اين رويه را سال‌هاست سازمان محيط‌زيست پي گرفته است؛ مقابل توسعه مي‌ايستد، مخالفت مي‌كند و در نهايت پيشنهاد بهتري نيز به طرفداران توسعه نمي‌دهد. اين عده نيز شكايت به مقام بالاتر مي‌برند و در نهايت دستور مي‌رسد كه محيط‌زيست كوتاه بياد. اين كوتاه آمدن باعث مي‌شود سازماني كه وظيفه نظارتي دارد، سكوت پيشنه‌ كند و حتي در مقابل تخريب‌هاي افزون‌تر نيز واكنشي نشان ندهد. همين مخالفت‌هاي مكرر باعث شده كه  سازمان محيط‌زيست را طرفداران توسعه سازمان محيط‌ ايست بنامند.
بدين ترتيب، توسعه‌دوستان طرحي كهنه درانداختند تا سازمان محيط‌زيست را بيش از اين به انفعال بكشانند و با ادغامي غريب دستش را كوتاه كنند از اندك نظارتي كه گاه و بي‌گاه داشته است.  فاطمه واعظ جوادي ششمين رييس سازمان محيط‌زيست نيز اين موضوع را بعد از چهار سال تجربه مديريت دريافته و با شهامت در آخرين كنفرانس خبري خود گفته است :«يکي از علل عمده طرح ادغام محيط زيست اين است که خيلي «بله» نمي‌گوييم!»
البته مخالفت كردن با توسعه در كشوري كه قرار است تا 1404 از دروازه‌هاي مدرنيته عبور كند

عباس جعفري ديوانه است! جنون، بارزترين مشخصه‌اي است كه مي‌توان در او مشاهده كرد. تمام شرايط ديوانگي يك جا در او جمع است؛ رك‌گو، عاشق ايران و ايراني، دلبسته هنر، شعر،‌ ادبيات و موسيقي، اهل ورزش قهرماني، بي‌علاقه به پست و مقام و منصب اداري. از منظر افراد عاقبت‌انديش داشتن يكي از اين ويژگي‌ها براي ديوانه تلقي شدن كافي است. در اين زمانه كه فرزانگي، عافيت‌طلبي معني مي‌شود عباس جعفري و امثال او ديوانگاني هستند البته كم‌خطر و بي‌زنجير.

اما عباس جعفري كيست كه با گم‌شدنش جماعتي دل‌نگران مي‌شوند؟ پاسخ به اين پرسش

تازيانه مي‌زند پيرمرد بر ورزا تا زمين را رام كند، سيطره خود بر ارض را به اثبات برساند و معاش را چاره‌اي به دست داده باشد. آن سوتر پيرزني به افق چشم‌ دوخته است، مكثي مي‌كند و پا در پاي استري هيزم به خانه مي‌برد براي اجاقي كه اينك خاموش است.
اينجا ارسباران است؛ سرزمين مه و باران و رودخانه، جنگل و كوه و جلگه. عرصه‌اي جادويي و شگفت‌انگيز از تلفيق طبيعت و تاريخ. كليبر نام شناخته شده اين سال‌هاست براي گردشگراني كه قلعه بابك را مي‌شناسند. آثار ديدني و تاريخي درگوش راست گربه‌اي كه ايرانش ناميده‌اند اما بيش از يك قلعه است.

خريد كالاهاي ژاپني قبل از جنگ جهاني دوم تا دو دهه بعد از آن حتي در ايران با مزمت خريدار توام بود. بزرگ‌ترها توصيه مي‌كردند محصولات ژاپني نخريد كه به دردسرش نمي‌ارزد. اندكي بعد اين نگرش تغيير كرد، اين بار بزرگ‌ترها پيشنهاد مي‌كردند كالاي ژاپني هم ارزان‌تر است و هم با دوام‌تر. در همين اثنا پژوهشگران علم مديريت دريافتند كه ساكنان آن مجمع‌الجزاير در بسياري زمينه‌ها موفه‌ بوده‌اند و مدلي جديد ارائه شد از شيوه راهبري امور به نام مدلِ مديريتِ ژاپني.
شايد كاركرد همين مدل است كه مديران ارشد ژاپن بلافاصله پس از آن كه كوچك‌ترين عمل منافي خواست مردم انجام مي‌دهند از كار كناره‌گيري مي‌كنند تا كار به اصلح سپرده شود. سال پيش وزير راه ژاپن استعفا كرد در حالي كه تنها چهار روز از منصوب شدنش مي‌گذشت به اين دليل كه اتحادیه معلمان کشورش را به سرطاني تشبيه كرده بود تهديد كننده آموزش و پرورش ژاپن.

در ايران راه‌آهن اصفهان-شيراز در روز افتتاح از ريل خارج مي‌شود، آمار

برخي از بزرگان ادبيات نگران شعر امروز و فرداي پارسي بودند. در مصاحبه‌ها و مقالاتشان به وفور اين نگراني مشاهده مي‌شود. اما به نظر آنان بيهوده به نگراني ديدگان را در چشمخانه مي‌گردانده‌اند. مي‌توان اميدوار بود كه شعر در مسيري افتاده كه راه خود را مي‌رود. خبرها

تخصصي شدن علوم و فنون يكي از پيامد‌هاي دنياي مدرن است. عميق‌تر شدن در يك تخصص زمينه‌هاي پيشرفت را فراهم مي‌سازد و آشنايي نداشتن با فن يا علم ديگر نشانه كم‌دانشي نيست. در اين عصر نو‌خواهي ابوعلي‌سينا، ابوريحان يا داوينچي باز توليد نخواهد شد.  اما چنين رويه و نگرشي در ايران گويا كاربرد چنداني ندارد. همان گونه كه سياست در وسايل حمل و نقل عمومي به سخيف‌تر شكل ممكن تشريح مي‌شود، مي‌توان تدريس محيط‌زيست و علوم وابسته را در هر معبر و گذرگاهي شاهد بود. كافي است گوينده بر حسب علاقه يا اجبار قدري در اطراف موضوع گشتي زده باشد و واژگان را به زيبايي كنار هم رديف كند تا مخاطبان مجذوب شوند. احترام به شارب و موي سپيد گرچه در فرهنگ ايراني واجب است اما اعتبار گوينده بي‌تخصص را افزايش نمي‌دهد.

اجانب چشم‌آبي، حيات‌وحش را به حوزه‌اي تخصصي بدل كرده‌اند، اين رشته در دانشگاه‌ها تا مقطع دكتري تدريس مي‌شود و مطالعات مربوط به آن هم گويي پاياني ندارد. كافي است كليد‌ واژه‌اي مربوط به جانوران وحشي را در دنياي مجازي اينترنت جست‌وجو كرد تا هزاران مقاله و گزارش علمي-تخصصي مقابلِ ديدگان قرار گيرد. دانش‌آموخته‌اي كه از اين مراكز آكادميك بيرون مي‌آيد، صاحب‌نظري تمام عيار است كه نه با شلتاق و سر و صدا

حرف‌هاي بيژن فرهنگ دره‌شوري شنيدني است،‌ حتي اگر تكراري باشد با شنيدن دوباره‌اش مي‌توان نكات جالب و آموزنده در آنها يافت. موضوع لاك‌پشت‌هاي پوزه عقابي بارها در رسانه‌ها درج شده است اما صداي دره شوري كمتر جايي شنيده شده، يكي دو بار تلويزيون دولتي ايران و يكي دو بار هم راديوهاي مختلف.
مصاحبه زير به كوشش مينو صابري در راديو زمانه منتشر شده است، صداي دره‌شوري نيز طبق روال همه مصاحبه‌ها در سايت قابل دسترسي است. با اين كه نزديك نه ماه از تاريخ آن گذشته ولي به نظر به دوباره خواندن و شنيدنش مي‌ارزد.

دلم گرفته،
دلم عجيب گرفته است.
وهيچ چيز،
نه اين دقايق خوشبو، كه روي شاخه نارنج مي‌شود خاموش،
نه اين صداقت‌ حرفي كه در سكوت ميان دو برگ اين گل شب‌بوست،
نه، هيچ چيز مرا از هجوم خالي اطراف
نمي‌رهاند.
و فكر مي‌كنم
كه اين ترنم موزون حزن‌انگيز تا به ابد
شنيده خواهد شد.

برشي از شعر مسافر

 سهراب سپهري

1-در اينترنت مي‌گشتم كه ناگهان به خبري برخوردم؛ پدر يكي از دوستان فوت كرده است. دلم گرفت. نمي‌دانم اما غمي عجيب نشست در سينه‌ام. سال‌هاست از آن دوست خبري ندارم. شايد آخرين

يادداشتي است منتشر شده در سبزپرس.

همچون صدها خبر ناخوشايند كه اين روزها به گوش مي‌رسد، ادغام سازمان حفاظت محيط‌زيست در وزارت جهاد كشاورزي نيز خبري دهشتناك است. پيشنهاد ارائه شده به مجلس به بهانه كوچك كردن بدنه دولت نشان مي‌دهد تلاش‌هاي 35 ساله اين سازمان براي نهادينه كردن مفهوم محيط‌زيست تا چه ميزان بي‌اثر بوده است. مهمتر آن كه پيشنهاد دهندگان با اقدامي اعجاب برانگيز تقويم تاريخ را به 40 سال پيش بازگرداندند.
پيش از تشكيل محيط‌زيست،

شعرهاي احمد شاملو را ممكن است شماري نپسندند يا لحن و بيانش را كه به صراحت سخن مي‌گفت و برنده. او در نخستين شماره كتاب جمعه سرمقاله‌اي نوشته است كه وصف‌الحال امروز هم هست. گويي قرار نيست هيچ گاه اوضاع تغيير كند. بسياري از شعرهايش نيز هنوز ترجمان فجايع امروزين هستند (اينجا را ببينيد).
به مناسبت نهمين سال درگذشت شاعر شايد بازخواني يكي از شعرهايش مناسبتي ويژه داشته باشد. شاعري كه كژانديشانِ تباهي پرست حتي ازتخریب سنگ  مزارش نيز نگذشته‌اند.

اشارتي كوتاه: با شكل‌گيري كابينه دولت دهم، سوال محيط‌زيستي‌ها اين است كه چه كسي رياست سازمان محيط زيست را به عهده مي‌گيرد. محمود احمدي‌نژاد نام نسيرين سلطان‌خواه را براي تصدي اين پست پيشنهاد داده است. اما او كيست؟ و آيا اين پست نصيب او خواهد شد؟ مطلب زير تاملي است بر اين موضوع.

چه كسي سكان كشتي توفان‌زده محيط‌زيست ايران را به دست مي‌گيرد؟
وقتي اسكندر فيروز از پله‌هاي ساختمان نخست‌وزيري بالا مي‌رفت تا طرح حفاظت از طبيعت را در قالب ايجاد يك سازمان جديد به دكتر علي اميني تقديم كند، به ذهنش خطور نمي‌كرد چهار دهه بعد تمام ايده‌هايش رنگي ديگر بگيرد و سازماني كه بنيانگذارش بود به اسفبار روزي اين چنين بدل شود.
هر چند طرح فيروز در زمان نخست‌وزيري دكتر علي اميني به ثمر ننشست، اما تلاش‌هايش باعث شد كانون شكار به سازمان شكارباني و نظارت بر صيد بدل شود كه نقشي مهم در حفاظت از طبيعت ايران داشت؛ سازماني كه كنوانسيون رامسر با شهرتي عالمگير تنها يكي از دستاوردهاي فعاليت‌هاي آن است. اوايل دهه 50 شمسي فيروز دريافت با شكارباني نمي‌توان محيط‌زيست ايران را نجات داد. پس درصدد ايجاد سازمان حفاظت محيط‌زيست برآمد. بدين ترتيب سازماني جديد در سال 1353 فعاليت خود را در قالب معاونت نخست‌وزيري آغاز كرد و دامنه وظايفش از شكار و شكارباني فراتر رفت.
اسكندر فيروز كه به حق پدر محيط‌زيست ايران لقب گرفته، مرداد سال 1356 از رياست سازماني كه بينانگذارش بود كناره‌گيري كرد. پس از آن تا پاييز سال بعد منوچهر فيلي به صندلي رياست دستگاه محيط‌زيست كشور تكيه زد.
پس از انقلاب زمزمه‌هايي از تعطيلي اين سازمان شنيده شد اما

اسماعيل خويي شاعري است كه كمتر او را مي‌شود در ايران شناخت. چند دفتري و چند شعري پراكنده از او به چاپ رسيده است و زندگي در غربت باعث شده كمتر شناخته شده باشد ميان نسل‌ جوان. شعرهايش گويي از جنس ديگرند؛ با كلامي مهربان و صراحتي برنده. برای شناخت بیشتر او اینجا را ببینید.

شعر رويارويي‌اش وصف اين روز و روزگار است پنداري،

يك نفر به نام محمود برايم نوشته است:« کاشکی کسی هم به فکر آلودگی نوری واثرات مخربش بود-برای اطلاعات بیشتر به سایت مراجعه کرده وبه قسمت مقالات وآلودگی نوری بروید.» و لينك بسيار مفيدي نيز فرستاده است درباره نجوم (اينجا را ببينيد).

اما نمي‌دانم چرا نمي‌توانم دل به

شعر هميشه بخشي از واقعيت بوده است، وصف حال آن كس كه ديگرگون مي‌انديشد و از زاويه‌اي ديگر مي‌بيند كه چه مي‌گذرد. با خواندن چند بيت زير از مولانا جلال‌الدين بلخي دريچه‌اي گشاده مي‌شود به روي خواننده كه ببيند اطرافش را، كساني كه چنين ويژگي‌هايي دارند و باور ندارند كه روزگارشان سپري شده است.

ريخت دندان‌هاي سگ چون پير شد
ترك مردم كرد و سرگين‌گير شد

هياهوي بسيار راه افتاده است براي هيچ. جواناني كه در دوم خرداد 76 شايد دوران دبستان را سپري مي‌كردند اينك به طرفداران سيدي ديگر برخاسته‌اند، شماري ديگر از همين گروه سِني نيز ميل به ديگري دارند كه پرخاش‌ها و تندگويي‌ها را نشانه صراحت‌لهجه و طلايه‌دار مكتبي نو تفسير مي‌كنند. عده‌اي ديگر و ديگران نيز دلايل خود را دارند از جانب‌داري كردن يا نكردن از يك نامزد در انتخابات دهم.
صرف‌نظر بايد كرد از اين كه مسايل مبتلابه محيط‌زيست و ايران همچنان مغفول مانده‌است كه هر كس، هر سخني بگويد لابد بر اساس پيشي گرفتن از رقيب بوده نه احساس نيازي واقعي از ظلمي كه به طبيعت رفته است. ظلم البته در اين شب‌هاي پرغوغا بيش از هر زمان ديگر خودنمايي مي‌كند در شهرها و اين بار عاملان آن تك‌تك حاميان هر يك از نامزدهاي انتخاباتي هستند. پس از

چشمان‌شان را بسته‌ و گوش‌ها را به هر شيوه‌اي سد كرده‌اند تا نبينند و نشنود چگونه زمان مي‌گذرد به دشواري. پرسش و كشف پاسخ را همتي مي‌بايد كه در ميانه نيست. در سكوت و سياهي پنداري بايد به سر برد روزگار را كه نه اميدي در ميدانگاه مي‌توان جوريد نه روزنه‌اي به خورشيد. در گوشه‌اي ديگر اما مي‌توان آرامش را يافت كه همچون رودخانه‌اي جاري است در ميانه دشت؛ بي‌پرواي هياهوهاي اين شب‌هاي بهاري از براي دست يازيدن به بهانه‌اي براي قتل‌عام ثانيه‌ها و درختان كه سرنگونشان كردند به سادگي و يك نفر فرياد برداشت كه :«چه ساده/ چه به سادگي گفتند و/ ايشان را چه ساده/ چه به سادگي كشتند».
گروهي را گمان هر چند

انتخابات رياست جمهوري، موضوع اصلي بسياري از گفت‌وگوهاست. برخي كانديداها به محيط‌زيست وقعي نمي‌نهند و برخي ديگر زير چشمي، به آهستگي و زير جّلكي به آن مي پردازند (اينجا را ببينيد). پرداختن به محيط‌زيست در اين ارتباط البته همان قدر اهميت دارد كه لابد حقوق زنان.
موج انتخاباتي، علي‌رغم تمام اهميت‌هاي پنهان و آشكار آن، بسياري از اتفاقات مهم را زير سايه‌اي يك‌دست تيره پنهان مي‌كند، به طوري كه نكاتي حزن‌انگيز به كلي فراموش مي‌شود تا زماني ديگر چون دّملي چركين سر باز كند.
در آخرين سفر

تكنولوژي ديجيتال و زندگي در عصر مدرن، راه را بر هر ادعايي مي‌بندد. اي كاش مي‌شد همواره خاطره محمد سعيد الصحاف، وزير اطلاعات صدام  را در ذهن زنده نگاه داشت زماني كه مقابل دوربين‌هاي تلويزيوني ادعا مي‌كرد عراق در امنيت كامل است و پشت سرش تانك‌هاي آمريكايي ديده مي‌شدند، عراق اشغال شده بود اما او مقابل دوربين ادعايي ديگر داشت.

عدم شناخت ابزار مدرن در عصر ارتباطات مي‌تواند در مديريت محيط‌زيست و حتي عرصه‌هاي

مكارانه‌ترين شيوه آسيب رساندن
 به چيزي اين است كه آگاهانه 
با دلايلي نادرست به دفاع از آن برخيزيم.
فردريش نيچه

ترديدي نيست كه شيوه‌ زندگي،‌ رفتار و گفتار تغيير کرده است؛ تجلي آن را مي‌توان در سخنراني‌ها و بيانيه‌هاي كساني ديد كه از قضا بيشتر زير نور پروژكتور قرار دارند. كافي است در اين ارتباط به دو نمونه توجه كرد؛ محمود احمدي‌نژاد (اينجا را ببينيد) و محمد مايلي‌كهن (اينجا را ببينيد).

در حوزه محيط‌زيست نيز اين شيوه برخورد اجرا مي‌شود و هر صداي منتقدي را اعتراض و گاه عناد مي‌پندارند، به طوري كه در واكنش‌هايي غير منتظره،

دعوت به بازي هميشه مي‌تواند جذاب باشد و جذاب‌تر مي‌شود وقتي درباره بهترين كتابي كه خوانده‌‌اي بايد پاسخي در خور ارائه دهي. بعد به ياد مي‌آوري زماني دور را كه ازشاعران و نويسندگان شناخته شده‌ همين سوال را مي‌پرسيدي. اين لحظه‌اي است كه درمي‌يابي آنان كه اهل قلم بودند با چه دشواري مي‌توانستند پاسخ دهند و انتخاب برايشان چه سان دشوار بود. اما سوالي كه از آنان مي‌پرسيدي ساده‌تر بود از پرسشي كه بايد پاسخگوي آن باشي؛ به ياد مي‌آوري از آنان مي‌پرسيدي كه سال گذشته كتابي كه درحوزه ادبيات و شعر خوانده‌اند كدام تاثيرگذارتر بوده است و اينك تو بايد به سوالي پاسخي دهي كه هيچ محدوديتي براي آن نيست.
كتاب‌هاي خوانده و

معلم دوران دبيرستان توضيح مي‌داد هر كس در راه هدفش كشته شود شهيد ناميده خواهد شد، در صورتي كه هدف مقدس باشد؛ البته او نمي‌توانست براي نوجوانان پر شر و شوري كه تنها به فكر فرار از مدرسه بودند و بزرگترين لذت‌شان گريز از صندلي‌ها و نيمكت‌هاي ضمختِ ناراحت بود،‌ توضيح دهد كه هر هدفي براي گروهي كه آن را دنبال مي‌كنند بي‌ترديد مقدس است. به عبارت ديگر، هدف نمي‌تواند غير مقدس باشد. اما اين امكان وجود دارد كه از نظر عده‌اي هدف گروهي ديگر چندان پاك و منزه نباشد و اين چنين مباحث را بايد در ايدئولوژي‌ها جست‌وجو كرد.
فيلم ميلك كه شون‌پن به خاطر بازي در آن جايزه بهترين بازيگر نقش اول مرد آكادمي اسكار را از آن خود كرد، به تمامي نشان داد چگونه مي‌توان به مقصود  دست يافت چنانچه هدف

مي‌گويند وقتي جيمز دين براي نخستين‌ بار به كمپاني فيلم‌سازي رفت تا تهيه‌كننده انتخابش كند برخلاف سنت مالوف و رعايت آداب معاشرت، به جاي نشستن بر صندلي، روي ميز نشست. اين رفتار جسارت‌آميزش به دل تهيه‌كننده هاليوودي نشست و بازيگر شد.
تلويزيون ملي ايران تازه تاسيس شده بود كه نياز به مجري براي برنامه‌هاي مختلف را با خودش به همراه آورد. گزينش چنين افرادي به گفته اسماعيل ميرفخرايي، تهيه‌كننده و مجري مسلط برنامه‌هاي راديو و تلويزيون، پس از 16 امتحان انجام مي‌شد؛ آزمون‌هايي كه نوع برخورد، رفتار،‌ گفتار و ظاهر را زير ذره‌بين قرار مي‌داد و پس از انتخاب بود كه آموزش شروع مي‌شد.
 چهار دهه بعد از راه‌اندازي تلويزيون ملي ايران، مجري مرد برنامه‌

وقتي توماس مالتوس در 1798 ميلادي ندا سر داد كه با افزايش جمعيت و محدوديت منابع فاجعه‌اي در راه خواهد بود، سخنانش چندان جدي گرفته نشد. در دهه 1940 بود كه اندكي به نظريه‌اش توجه كردند و در ميانه دهه 1970 با سرعت اعجاب‌آور تكنولوژي و افزايش ميزان بهره‌وري، دوباره نظريه او به حاشيه رفت. با افزايش سرسام‌آور جمعيت و ترويج مصرف‌گرايي بي‌حد در قرن اخير البته نظريه او را مي‌توان از منظري ديگري صادق دانست.
در حالي كه افزايش جمعيت را مهمترين چالش كره زمين مي‌دانند هستند افرادي كه ديگران را ترغيب مي‌‌كنند همچون كارخانه‌اي توليدي بر ميزان نفوس بيافزايند. اسقف

سال پيش موسوم بهار كه رسيد شعري نوشتم به اين مناسبت و به ياد يك دوست؛ شعر بهار خاموش از شاملوي بزرگ كه دوستم مي‌خواند به مناسبت فرا رسيدن سال نو!
امسال نيز شعري مي‌نويسم از ناظم حكمت به ياد دوست ديگري كه آمدن و رفتنش چون صاعقه‌اي بود ناگهاني؛ در بهار آمد و در زمستان رفت تا بارور شود از زيستن و تجربه. با او مفهوم واقعي «زندگي» را چشيدم، مجالي اگر بود بيشتر از او مي‌آموختم، شايد دوباره اين فرصت را زمان برايم به ارمغان آورد.

بهار بيرون رسيده است

شهرداري تهران در اقدامي بي‌سابقه از تلاشگران عرصه محيط‌زيست در سي‌سال اخير تقدير كرد. در انتخاب اين افراد چندان كه رسانه‌ها نيز منتشر كرده‌اند، دانشكده محيط‌زيست دانشگاه تهران نقشي اساسي داشته است.
مسايل بي‌شماري را در اين ارتباط مي‌توان ناديده گرفت و از كنار آن گذشت؛ نفس برگزاري اين مراسم -كه به عهده سازمان محيط‌زيست است- يا وزن و مرتبت افراد تقدير شده از آن جمله است. در اين ميان اما سخنان رييس دانشكده محيط‌زيست دانشگاه تهران بيش از هر نكته ديگري قابل تامل است. او در اين مراسم با اظهاراتي شگفت‌آور

ايران، سرزمين لاله‌هاست. بر اساس مطالعات جغرافياي گياهي در حدود 170 گونه لاله در ايران پراكندگي دارد. با اين حال كشور هلند به داشتن چنين گل‌هايي مشهور است. برخي محققان معتقدند، گل لاله ابتدا از ايران به قسطنطنيه برده شد، به طوري كه شهرت آن بر اساس مدارك موجود به بوس‌بكيوس سفير امپراتور روم، فرديناند اول، نسبت داده مي‌شود. او بذر لاله را از قسطنطنيه در سال 1554 ميلادي با خود به وين انتقال داده و پس از آن اروپاييان با اين گياهان گلدار آشنا شدند و از قرن نوزدهم ميلادي كشت آن در هلند رواج يافت.
خانواه لاله بيش از چهار هزار عضو در

 مقدمه: چند روز پس از انتشار مطلب روشنگري در بلاگ آتش‌نوشت،‌ مدير عامل انجمن يوز ايراني با ارسال ايميلي خواستار آن شدند تا نوشته‌ ايشان نيز براي آگاهي بيشتر خوانندگان منتشر شود؛ گرچه ايشان در نوشتار خود سعي كرده‌اند جانب احتياط را رعايت كنند اما ضمن تعريف و تمجيد مكرر از خود، چندين تن از جوانان علاقمند،‌ تشكل‌هاي زيست‌محيطي و كارشناسان با سابقه را هدف قرار داده‌اند و براي اثبات حقانيت خود، خدمات و فعاليت‌هاي آنان را زير سوال برده‌اند. چنان چه اين افراد علاقمند باشند نظرات خود را در اختيار خوانندگان اين بلاگ قرار دهند، اين گوي و اين ميدان! مي‌توانند از فضاي به وجود آمده در آتش‌نوشت استفاده كنند.
پاسخ مدير انجمن يوز در ارتباط با مواردي كه به نويسنده اين سطور مربوط مي‌شود در پست بعدي  قرار داده خواهد شد تا علاقمندان به حيات‌وحش و به ويژه يوز آسيايي با مسايلي ديگر، كه حاشيه‌هاي مهم‌تر از متن هستند، بيشتر آشنا شوند.  آنچه در پي مي‌خوانيد نوشته محمد صادق‌فرهادي‌نياست كه مديريت وبلاگ آتش‌نوشت آن را حك،‌ اصلاح يا ويرايش نكرده است:

سال‌هاست افرادی تلاش می کنند نام و فعاليتهای انجمن يوزپلنگ ايرانی را چنان جلوه دهند که گويی هيچ کاری نکرده، هدفی جز کسب منافع مالی نداشته و حتی وجودش نه تنها مفيد که حتی برای يوزپلنگ مضر بوده است! ما نيز سالها

در پس آينه طوطي‌صفتم داشته‌اند
آنچه استاد ازل گفت بگو مي‌گويم
حافظ شيرازي

اخبار منتشر شده درباره يوز‌ آسيايي، كه برخي نوچه‌صفتان آن را مصادره به مطلوب كرده و يوز‌ ايراني مي‌نامند، همواره دردآور است، گويي قرار نيست اخبار شيرين نشر يابد.
آنان كه با سياه نمايي وقايع و بي‌حاصل جلوه دادن تلاش‌هاي ديگران، سعي دارند خود را مدافعان اصلي حفاظت از گونه‌هاي در خطر انقراض بنمايانند، علاوه بر سرقت اطلاعات و تدوين مقاله‌هاي بي‌اساس از نظر علمي البته كارهاي ديگر نيز مي‌كنند.
وقاحت بي‌حد اين گروه را پاياني نيست، از يك سو

نسخه اينترنتي روزنامه‌ها بهتر است يا نسخه چاپي آنها؟ آيا قطع درختان براي توليد كاغذ روزنامه عملي عقلايي است؟ در مقاله‌اي برندا آي كونر (Brendan I. Koerner) اين موضوع را مورد بررسي قرار داده است. مرور اين نوشتار مملو از نكات آموزنده است، هر چند در ايران تيراژ روزنامه‌ها به طرز اسفباري پايين است و روزهاي تعطيل روزنامه‌اي منتشر نمي‌شود اما در بسياري از كشورهاي جهان روزهاي آخر هفته صفحات روزنامه‌ها افزايش مي‌ِيابند و مطالب خواندني و متنوعي در آنها مي‌توان يافت.

نويسنده در بخشي از مطلب خود به اين نكته اشاره كرده است كه تنها 40 درصد از كاغذ روزنامه

صدمين پست آتش‌نوشت به گوشه‌اي كوچك از تلاش‌هاي اسكندر فيروز، پدر محيط‌زيست ايران اختصاص مي‌يابد. كسي كه مفهوم اصولي محيط‌زيست را در ايران نهادينه كرد و به خاطر ايمانش به ايران و طبيعت و محيط‌زيست از هيچ كوششي فرو گذار نمي كرد.
دو سال پيش سازمان محيط‌زيست در يك اقدام شگفت‌انگيز

«خيال‌پرداز حقيقت را نزد خود انكار مي‌كند

وضعيت تالاب هامون رقت‌بارتر از آن است كه حتي بتوان برايش مرثيه‌سرايي كرد. بيش از 8 سال خشك‌سالي بهترين بهانه است براي عدم مديريت صحيح منابع آب در اين سامان. اما مهمتر از خشكسالي‌هاي پي‌درپي، آنچه كمتر مورد بحث قرار مي‌گيرد ميزان حقابه ايران است؛ حقابه‌اي كه سال‌هاست برادران افغان از سرازير شدن آن به ايران جلوگيري مي‌كنند. آنان نيز مدتي خشكسالي و مدتي بعد جنگ و نزاع و حضور اجانبِ ينگه دنيايي را بهانه كردند.

از معاهده‌اي كه بين ايران و افغانستان به امضا رسيد تا حقابه هامون‌ها و زادگاه رستم‌دستان رعايت شود،‌قريب 33 سال مي‌گذرد. در زمان

تابستان سال گذشته نگارنده طرحي را با دوستان دانش‌آموخته محيط‌زيست در ميان گذاشت، تشويق كردند كه اجرايش كند. طرح ساده‌اي كه براي بهبود وضعيت محيط‌زيست شايد اندكي چاره‌ساز مي‌بود؛ نشست استادان و كارشناسان طراز اول طبيعت (و نه محيط‌زيست) با رييس‌جمهوري! در واقع مبناي اين ايده آن بود كه بالاترين مقام اجرايي كشور بيشتر با معضلات و گرفتاري‌هاي پيش روي محيط‌هاي طبيعي آشنا شود و هشداري كارشناسانه را دريافت كند كه ميوه توسعه لجام گسيخته به هيچ رو شيرين نخواهد بود.

ابتدا مديرعامل يكي از تشكل‌هاي زيست‌محيطي

«صنوبر‌ها به نجوا چيزي گفتند

و گزمه‌گان به هياهو شمشير در پرندگان نهادند.

ماه برنيامد»^*

زماني طرفداران محيط‌زيست را افرادي با نگرش چپ تشكيل مي‌دادند، امروزه اما اين تلقي يك‌سره رنگ باخته است. آنان كه درك و دريافتي از شرايط پيرامون دارند به اين باور رسيده‌اند كه همگي ساكنان يك زورقند، پس لازم است بدون خط‌كشي‌هاي مرسوم سياسي و جناحي در حفظ اين كشتي سرگردان در درياي متلاطم ويراني‌ها كوشيد.

تنها افرادي تخريب‌هاي محيط‌زيست را در سراسر دنيا جدي نمي‌انگارند كه منافع سرشاري از اين طريق عايد‌شان مي‌شود؛ بنگاه‌هاي اقتصادي و دوستان مشترك‌المنافع‌شان در برابر هر آنچه ممكن است درآمدشان را اندكي كمتر كند، قد علم مي‌كنند و با توسل به حربه‌هاي نه چندان جوانمردانه در تلاشند هر نوع روشنگري را در اين ارتباط به محاق ببرند. يكي از نمونه‌هاي بارز چنين شيوه‌اي را مي‌توان در آلاسكا ديد، آنجا كه مردم

«فريب ظاهر را مخوريد، حتي صديق‌ترين

افراد نيز ممكن است خيانت كنند»

فردريش نيچه

مدتي پيش جريده وزينه همشهري، خبري با عنوان «مصوبه مهم مجمع تشخيص براي رفع تصرف از اراضي طبيعي» منتشر كرد. فحواي خبر حكايت از آن دارد كه «همه اراضي طبيعي تصرف شده قبل و بعد از سال 1365 تحت هر عنواني كه واگذار يا تصرف شده باشد حتي آنها كه از سال‌ها پيش تحت عنوان تعاوني‌هاي مسكن مورد ساخت‌وساز قرار گرفته‌اند به وضعيت سابق بازگردانده مي‌شوند. اين مصوبه اخيرا براي اجرا به دستگاه‌هاي ذي‌ربط ابلاغ شده است».

همچنين در ليد خبر آمده است « مجمع تشخيص مصلحت نظام قانوني را تصويب كرد كه كارشناسان از آن به‌عنوان مهم‌ترين اقدام براي حفظ محيط‌زيست در 50 سال گذشته نام مي‌برند».

در ارتباط از با اين خبر البته دو موضوع قابل

از دشمنان برند شكايت به دوستان

چون دوست دشمن است شكايت كجا برم

ما خود نمي‌رويم دوان از قفاي كس

 آن مي‌برد كه ما به كمند وي اندريم
سعدي

بسياري معتقدند ايرانيان حافظه تاريخي قوي و استواري ندارند. موضوعاتي تلخ و دشوار را خيلي زود فراموش مي‌كنند تا جايي كه ممكن است در مدت كوتاهي دو بار از يك روزن، گزيده شوند. اين موضوع را مي‌توان حتي در مسائلي ساده نظير برگزاري جشنواره‌هاي مربوط به محيط‌زيست نيز مشاهده كرد.

نخست، موزه دارآباد تهران، جشنواره‌اي چهار روزه در شهريورماه برگزار كرد و عنوان آن را «نخستين جشنواره كودك و محيط زيست» گذاشت. در حالي

سه نكته براي قرائت بهتر آتش‌نوشت، مي‌تواند مفيد فايده باشد و بسياري از ابهامات با اين سه نكته برطرف خواهد شد:

1- مدتي پيش از دوستي سوال كردم چرا اجازه نمي‌دهد نظرات در وبلاگش في‌الفور به نمايش درآيد و نيازمند تاييد اوست. پاسخش روشن بود: كامنت‌هاي بي‌ادبانه و ناسزاهاي ناروا! اين تجربه خوشبختانه هنوز

اضمحلال زبان پارسي يكي از موضوعاتي است كه از مدت‌ها پيش نظر اهل فن را به خود جلب كرده است. آنان كه دغدغه زبان و ادب فارسي و در مجموع هويت و فرهنگ ملي داشتند و دارند، بيشتر توجه خود را معطوف مهاجران و به ويژه نسل دوم كوچيدگان كرده‌اند. حال آن كه اين وضعيت اسفبار در داخل مرزهاي ايران اسلامي نيز به وضوح ديده مي‌شود؛ شرايط رقت‌انگيزي كه بيشتر به يك سياه‌نمايي چندش‌آور مانند است تا به رخ كشيدن خرده لغات و سواد انگليسي.

نصفه و نيمه سخن گفتنِ فارسي- انگليسي در سازمان‌هاي بين‌المللي، نظير دفتر عمران سازمان ملل را تا اندازه‌اي مي‌توان توجيه كرد، گرچه در بسياري از اين جلسات حتي

 بسياري را گمان بر اين است كه رقابتِ سازنده مي‌تواند موجب پيشرفت باشد. چندان كه در مواجهه^ء نخستين به نظر مي‌رسد، اين گزاره به تمامي درست مي‌نمايد، اما نكته‌اي وراي آن نهفته است كه كمتر مورد توجه قرار مي‌گيرد؛ عده‌اي حاضرند براي دستيابي به پيروزي، شهرت و موفقيت هر بهايي را پرداخت كنند و راه‌هاي ناصواب را نيز به بوته آزمايش بگذارند. نگاهي به اخبار بازي‌هاي المپيك نشان مي‌دهد، برخي از ورزشكاران ماكياوليست از آبرو در اين راه مايه مي‌گذارند و براي دستيابي به هدف به داروهاي نيروزا متوسل مي‌شوند تا خود را رستم‌دستان، سرآمد ورزشكاران و پهلوانِ پهلوانان به ديگران بنمايانند. در برخي موارد (كه البته بيشتر به كشورهايي نظير ايران مربوط مي‌شود) دستي از غيب به مدد ورزشكاران خطاكار مي‌‌آيد تا آبروي به زحمت جمع‌شده آنان يك‌باره بر زمين جاري نشود (اين جا را بخوانيد).

سال 83 او را ديدم؛ مرد عجيبي كه در روستايي دور افتاده در قشم زندگي مي‌كرد. به حرا علاقه داشت و براي كاشت و داشت اين درخت دريايي چنان كوشش مي‌كرد كه گويي فرزندانش را پرستاري مي‌كند. عبدالله پيرمردي از روستاي كنار سياه قشم.

سفري به قشم رفته بودم كه ندا دهقاني تماس گرفت و پيشنهاد داد با عبدالله مصاحبه كنم. نمي‌دانم او از كجا اين پيرمرد عاشق طبيعت را مي‌شناخت. موضوع را

احداث جاده در ايران به معضلي ابدي-ازلي بدل شده است و به نظر مي‌رسد هيچ‌كس را ياراي مقاومت در برابر تخريب‌هاي بي‌امان طبيعت نيست؛ در برخي موارد با تغيير نام آزادراه يا اتوبان موضوع حل مي‌شود. چنانچه اين پيشنهاد براي جاده گلستان نيز ارائه شده است. گويي با تغيير نام مي‌توان مشروعيت بخشيد به اهدافي كه نيت خير آن از ابتدا مورد ترديد است.

موضوع جاده گلستان و البته اظهارات عجيب شماري از مديران

روزنامه اعتماد ملي مطلبي در بهمن ماه سال 1385 منتشر كرد با عنوان «ايران هنوز استراتژي زيست‌محيطي ندارد». كل مطلب به وضعيت تاسف‌بار طبيعت ايران مي‌پرداخت و آن را با ساير كشورها بر اساس شاخص‌هاي توسعه جهان تدوين شده توسط بانك جهاني مقايسه مي‌كرد.

اينجا درياچه نمك نيست، حوض سلطان هم نيست. نمك پهنه‌اي وسيع را پوشانده است تا دور دست ...تقريبا تا جايي كه افق به زمين پيوند مي‌خورد. اينجا يكي از ذخيره‌گاه‌هاي زيستكره است، يكي از پارك‌هاي ملي ايران...اينجا