يكي از دوستان صداي 18 پرنده را برايم ايميل كرد. در اين فايل مي‌توان بر روي عكس پرنده كليك كرد و صداي آن را شنيد. برخي از گونه‌هاي آن در ايران شناسايي شده‌اند و برخي ديگر نه. نكته اين است كه نام پرندگان به زبان فرانسه است. پس مي‌توان از گوگل براي ترجمه هم كمك گرفت هر چند ترجمه نام جانوران چندان قابل اعتماد نيست. به هر حال از روي شكل‌شان مي‌توان دريافت كه چه گونه‌اي هستند.

اين فايل كه در

46 سال از زمان ترور جان‌اف كندي، رييس جمهوري آمريكا مي‌گذرد. صدها مقاله،‌ گزارش و فيلم در اين باره ساخته شده اما هنوز دلايل ترور و عاملان اصلي آن به روشني معلوم نيست. هر از گاهي عده‌اي اين اقدام را به سازمان‌هاي مختلف و افراد گوناگون نسبت مي‌دهند بدون آن كه سندي دندان‌گير ارائه كنند. وراي اين افشاگري‌هاي بي‌پشتوانه نيتي پنهان است كه نمي‌توان به خير بودن آن اميد چنداني داشت. پرده‌ها زماني كنار خواهد رفت و نور به صحنه مي‌تابد كه ادعا مستند باشد.
در موضوعات علمي نيز هر ادعايي نيازمند ارائه مدركي مستدل و مستند است. نمي‌توان با مروري بر آثار ديگران و نوشتارشان كه در رسانه‌هاي گروهي منتشر شده نتيجه علمي كسب كرد. مقاله‌هاي علميِ ديگران براي نمونه‌هاي مشابه مي‌تواند راهگشا باشد اما نتيجه قطعي با آزمون موضوع جديد به دست مي‌آيد. مرگ آبزيان در اقيانوسي دور دست با مرگ گونه‌هاي مشابه در جنوب ايران الزاما يك منشا ندارند. آزمايش بر روي

روستاييان فقير در شرق هند لاك‌پشت‌ها را به معبد مي‌برند چون عقيده دارند خداي‌شان در اين جانوران تجسم يافته است. تلاش ماموران براي متقاعد كردن خرافه‌پرستان و آزادسازي لاك‌پشت‌ها تا كنون ثمري نداشته است. در ايران اما هزاران لاك‌پشت و تخم ‌پرندگان آبزي را در تالاب پريشان به آتش مي‌كشند تا راه و جاده احداث كنند. در ماجراي اول اگر مردم نا‌آگاه و خرافاتي لاك‌پشت‌ها را اسير كرده‌اند در تراژدي دوم، عمران و آباداني كه از قضا دولت ناظر و مجري آن است توجيهي شده براي كباب‌ كردن لاك‌پشت‌ها و نيمروي تخم‌پرندگان.
مقصر دانستن مردم در ارتباط با فجايع زيست‌محيطي ايران و متهم كردن‌شان به ناآگاهي روشي كهنه و البته بي‌اساس است. بسياري از اهالي محلي در اقصا نقاط ايران

64 سال از تصويب آيين‌نامه امور خلافي توسط مجلس شوراي ملي مي‌گذرد. بر اساس اين قانون توليد صداهاي كريه و ناهنجار، گدايي، حضور در معابر و شوارع با لنگ و زيرشلواري، حمل يا نگهداري پرندگان زنده به طور آويزان، به كاربردن الفاظ ركيك، دعوا كردن و گلاويز شدن با يكديگر در انظار عمومي ممنوع شد. اما هنوز در سراسر كشور و از قضا در تهران -كه بيشترين توسعه را داشته- صحنه‌هايي غريب و رقت‌بار مشاهده‌ مي‌شود كه به استناد آن قانون جرم است؛ ميوه‌فروش و خنزرپنزري عربده‌جو، گوسفند و مرغ آويزانِ تركِ موتورسيكلت، با چماق به جان هم افتادن، هوار كشيدن و حين فحاشي آبا و اجداد يكديگر را از گور درآوردن البته مناظري هستند كه در گوشه و كنار ايران و تهران بزرگ به كرات ديده مي‌شود. حتي صداوسيماي دولتي كه روزي قرار بود به دانشگاه بدل شود ملت را با زيرشلواري نمايش مي‌دهد. بيش از شش دهه از تصويب قانوني مي‌گذرد كه قرار بود كشوري عقب‌مانده را به سوي تمدن و رعايت آداب اجتماعي هدايت كند اما اوضاع هنوز آن چنان كه بايد به سامان نشده است. سابقه و پيشينه داشتن در امري البته مايه تفاخر است اما آنچه در گذشته كاشته شده الزاما امروز محصولي شيرين به دست نمي‌دهد.

دي‌ماه 1267 هجري شمسي ناصر‌الدين‌شاه قاجار سوار ماشين‌دودي شد. قبله عالم از فرط شعف افاضه فرمودند كه

سفر همواره جذاب است. آشنايي با ناشناخته و تماشاي ناديده‌هاي بسياري است كه مي‌تواند در سبد خاطره قرار گيرد تا جاودانه شود. مانند عطشي است مدام كه درمانيش نيست. مسافرتِ بيشتر، عطشاني بيشتري در پي دارد. خاصه براي آنان كه طعم كشف و دريافتن را چشيده‌اند. اما هزينه‌هاي سفر براي گروهي مي‌تواند هراسناك باشد؛ دانشجويان يا افراد كم‌درآمد علي‌رغم كشش وصف‌ناشدني درون‌شان، آن را سركوب مي‌كنند تا هزينه‌هاشان را مديريت كرده باشند. اما در مالزي مي‌توان با يك سوم قيمت‌هاي معمول هم سفر كرد.
در نمايشگاه تورها و آژانس‌هاي مسافرتي (MATTA Fair) مي‌توان به سوي نقطه دلخواه عازم شد با هزينه‌هايي باور نكردني، حضور در نمايشگاه يعني وسوسه شدن براي مسافرت به اقصا نقاط مالزي يا گوشه‌وكنار جهان. اين نمايشگاه دو بار در سال برگزار مي‌شود؛ سپتامبر و مارس هر سال در  مركز تجارت جهاني پوترا (PWTC). برگزاركننده اين نمايشگاه اتحاديه‌ تورها و آژانس‌هاي مسافرتي (Malaysian Association of Tour & Travel Agent) است كه به اختصار ماتا ناميده مي‌شود. ماتا 35سال پيش كار خود را آغاز كرد. در آن زمان 30 شركت گرد هم جمع شدند تا خدمات بهتري به مسافران عرضه كنند اما اينك دوهزار و هفت شركت و انجمن‌‌ فعال در بازار گردشگري مالزيايي و خارجي عضو آن هستند.

اثري از خودرو و دود و ترافيك در اين جزيره كوچك نمي‌توان يافت، صداي هواپيماهاي عظيم به گوش نمي‌رسد. از زرق و برق و زندگي لوكس شهري خبري نيست. حيات در آرامشِ محض جريان دارد. تنها هر از گاهي كشتي‌هاي مسافربري و صياديِ كوچك، سكوت اسكله را در هم مي‌شكنند. اينجا جزيره خرچنگ‌ها است آرميده بر ساحل غربي ايالت سلنگور (Selangor) كه مردمانش با صيادي روزگار مي‌گذرانند و ماواي خود را پولاو كتام (Pulau Ketam) مي‌نامند.
رسيدن به اين جزيره دشوار نيست، كافي است عزم سفر كرد و راه افتاد. به كوالالامپور –و به طور مشخص ايستگاه كي‌ال‌سنترال- رسيد و از آنجا با قطار شهري كه به سمت غرب مي‌رود راهي بندر كلنگ (Klang) شد؛ آخرين ايستگاه قطار تا ساحل دريا كمتر از 200 قدم فاصله دارد. ساحلي كه از طريق بندر آن، مردم محلي مي‌توانند راهي اندونزي شوند. آن‌سوتر اما اسكله‌اي است كه قايق‌هاي پهلو گرفته كنارش به سمت جزيره خرچنگ‌ها مي‌روند. اين اسكله دو گزينه

بسيار غريب است دختري درِ رستوران را موقع خروج براي مردي باز كند كه با او سر يك ميز ناهار خورده؛ خاصه ‌آن كه مرد عرب باشد و دختر ايراني. قضاوت در اين رفتار را بهتر است به عهده زنان فمنيست گذاشت. گروهي ديگر نيز مي‌توانند از منظري ديگر به قضاوت بنشينند؛ گروهي كه به دنبال نام خليج ‌فارس گريبان مي‌شكافند و دنبال طرح يك ميليون امضا بوده‌اند بايد اين منظره شورانگيز را مي‌ديدند تا متوجه شوند چرا طرح‌شان به چنان عقوبتي دچار شد. سيطره اين قوم را گويي پاياني نيست.

ديدن چنين صحنه‌هايي البته عجيب نيست وقتي فصل اعراب