اسماعيل ميرفخرايي را بارها ديده‌بودم؛ دوران كودكي در تلويزيون و يك بار بر حسب اتفاق در دفتر مجله‌اي. مردي صميمي و روشن‌بين كه با آن صداي جادويي و خيال‌انگيزش از هيچ كمكي به جوانان دريغ نمي‌كند. پيشنهاد مصاحبه‌ را پذيرفت و گفت‌وگويي يك ساعته پيرامون رسانه و به خصوص راديو و تلويزيون شكل گرفت. گفت‌وگو از كودكي‌اش آغاز شد و اين كه چگونه رسانه مجذوبش كرد. به نكاتي اشاره كرد كه مثل هميشه پس چاپ مصاحبه در 22 آذر 83 در روزنامه ايران ديدم بخش‌هاي مهمي حذف شده است. مهرداد خليلي دبير سرويس اجتماعي روزنامه سانسور مصاحبه را به سردبير وقت يعني كسري نوري نسبت داد. به هر حال هر چه بود مصاحبه ميرفخرايي مثله شد. تلفن كردم و از سانسور حرف‌هايش عذر خواهي كردم. با همان صداي مخملي‌اش گفت كه اگر غير از اين بود تعجب مي‌كرد.
آنچه در ادامه آمده است همان مطالبي است كه در روزنامه ايران چاپ شده و متاسفانه دست‌نوشته‌هاي مصاحبه ديگر در دسترس نيست.

در معرفي كتاب حيات‌وحش ايران نوشته اسكندر فيروز، پدر محيط زيست ايران دو مطلب نوشتم. يكي در روزنامه همشهري به چاپ رسيد و ديگري در مجله جهان كتاب.
«حيات‌وحش ايران در ماوراي بحار» عنواني بودكه براي مجله جهان كتاب انتخاب كردم. سال‌ها پيش كه دانشجوي ترم اول بودم در دوره كارشناسي ارشد، استاد درس مديريت فصل‌هايي از يك كتاب را بين دانشجويان توزيع كرد. من كه زبان انگليسي‌ام

نگاهي كوتاه به چهار سال محيط‌زيست دولت نهم كه در نشريه طبيعت سبز منتشر شد.

ساز ناكوك نواختن و مرتب «نه» گفتن البته كار آساني است. مشكل آنجا خود را به نمايش مي‌گذارد كه پيشنهادي نيز ارائه نمي‌شود. اين رويه را سال‌هاست سازمان محيط‌زيست پي گرفته است؛ مقابل توسعه مي‌ايستد، مخالفت مي‌كند و در نهايت پيشنهاد بهتري نيز به طرفداران توسعه نمي‌دهد. اين عده نيز شكايت به مقام بالاتر مي‌برند و در نهايت دستور مي‌رسد كه محيط‌زيست كوتاه بياد. اين كوتاه آمدن باعث مي‌شود سازماني كه وظيفه نظارتي دارد، سكوت پيشنه‌ كند و حتي در مقابل تخريب‌هاي افزون‌تر نيز واكنشي نشان ندهد. همين مخالفت‌هاي مكرر باعث شده كه  سازمان محيط‌زيست را طرفداران توسعه سازمان محيط‌ ايست بنامند.
بدين ترتيب، توسعه‌دوستان طرحي كهنه درانداختند تا سازمان محيط‌زيست را بيش از اين به انفعال بكشانند و با ادغامي غريب دستش را كوتاه كنند از اندك نظارتي كه گاه و بي‌گاه داشته است.  فاطمه واعظ جوادي ششمين رييس سازمان محيط‌زيست نيز اين موضوع را بعد از چهار سال تجربه مديريت دريافته و با شهامت در آخرين كنفرانس خبري خود گفته است :«يکي از علل عمده طرح ادغام محيط زيست اين است که خيلي «بله» نمي‌گوييم!»
البته مخالفت كردن با توسعه در كشوري كه قرار است تا 1404 از دروازه‌هاي مدرنيته عبور كند

عباس جعفري ديوانه است! جنون، بارزترين مشخصه‌اي است كه مي‌توان در او مشاهده كرد. تمام شرايط ديوانگي يك جا در او جمع است؛ رك‌گو، عاشق ايران و ايراني، دلبسته هنر، شعر،‌ ادبيات و موسيقي، اهل ورزش قهرماني، بي‌علاقه به پست و مقام و منصب اداري. از منظر افراد عاقبت‌انديش داشتن يكي از اين ويژگي‌ها براي ديوانه تلقي شدن كافي است. در اين زمانه كه فرزانگي، عافيت‌طلبي معني مي‌شود عباس جعفري و امثال او ديوانگاني هستند البته كم‌خطر و بي‌زنجير.

اما عباس جعفري كيست كه با گم‌شدنش جماعتي دل‌نگران مي‌شوند؟ پاسخ به اين پرسش

تازيانه مي‌زند پيرمرد بر ورزا تا زمين را رام كند، سيطره خود بر ارض را به اثبات برساند و معاش را چاره‌اي به دست داده باشد. آن سوتر پيرزني به افق چشم‌ دوخته است، مكثي مي‌كند و پا در پاي استري هيزم به خانه مي‌برد براي اجاقي كه اينك خاموش است.
اينجا ارسباران است؛ سرزمين مه و باران و رودخانه، جنگل و كوه و جلگه. عرصه‌اي جادويي و شگفت‌انگيز از تلفيق طبيعت و تاريخ. كليبر نام شناخته شده اين سال‌هاست براي گردشگراني كه قلعه بابك را مي‌شناسند. آثار ديدني و تاريخي درگوش راست گربه‌اي كه ايرانش ناميده‌اند اما بيش از يك قلعه است.