چهار ماجرا پیش آمد و سبب شد اعتمادم را به طور کلی از رسانه‌ فارسی‌زبان مقیم آلمان یک‌سره از دست بدهم.

۱- سال ۸۹ بود که دوستی ساکن آلمان گفت مرا معرفی می‌کند به یکی از اهالی دویچه‌وله برای همکاری در حوزه محیط‌زیست؛ حوزه‌ای که این رسانه به شدت در انتشار اخبار و گزارش‌های مربوط ضعف دارد. دوست ساکن آلمان گفت رزومه‌ام را به مهدی محسنی ایمیل کنم. چنین کردم. مدتی بعد خانمی تماس گرفت و خود را فریبا والیات معرفی کرد. گفت آقای محسنی گفته‌اند من با شما تماس بگیرم و با شما درباره پیدا کردن سوژه‌های زیست‌محیطی به منظور تهیه گزارش همکاری کنم. خنده‌ام گرفت و گفتم گمان می‌کنم منظور از همکاری درست منتقل نشده چون غرض موضوع دیگری بود. اما حتما در این خصوص هر کمکی از دستم بربیاید انجام می‌دهم.

۲- چندی بعد همین

دشوارترین مرحله در نوشتن از محیط‌زیست ایران، انتخاب سوژه است. نه این که موضوعی نباشد، چنان شراره‌های تخریب و نابودی به پیکر طبیعت و محیط‌زیست افتاده که نمی‌توان دست به انتخاب زد.

دیروز یک گفته از شاملو و سه بیت از مولوی را کنار هم گذاشتم و معنای غریب و احساسی شگرف از آنها به دست آمد که قابل بیان و توصیف و نوشتن نیست.

شاملو در کتاب درباره هنر و ادبیات در گفت‌وگو با ناصر حریری گفته است: «من خویشاوند نزدیک