آنجا كه ديگر نمي‌توان عشق ورزيد بايد آن را گذاشت و گذشت.
فردريش نيچه

مقايسه را شايد شماري، عملي ناثواب بدانند اما تنها راهي است كه مي‌توان با اتكاي به آن درك و دريافتي دقيق‌تر از پيرامون به دست آورد. انتشار اخبار درباره آنفلوانزاي پرندگان در ايران و روش مقابله با آنفلوانزاي خوكي در مالزي از فاصله اين دو كشور حكايت دارد.
در ايران وقتي آنفلوانزاي پرندگان شيوع پيدا كرد،‌ نهادهاي رسمي آن را انكار كردند. تمامي كشورهاي پيرامون ايران با اين بيماري و بحران آن مواجه شدند و ضمن اطلاع‌رساني به مردم هشدار مي‌دادند كه راه‌هاي پيشگيري چيست. خبرگزاري‌هاي رسمي تنها به انتشار مطالبي كلي درباره آنفلوانزاي پرندگان بسنده كردند (براي نمونه اينجا را ببينيد).
مردم محلي از ارسباران در آذربايجان شرقي تا گِنو در هرمزگان،

شعر هميشه بخشي از واقعيت بوده است، وصف حال آن كس كه ديگرگون مي‌انديشد و از زاويه‌اي ديگر مي‌بيند كه چه مي‌گذرد. با خواندن چند بيت زير از مولانا جلال‌الدين بلخي دريچه‌اي گشاده مي‌شود به روي خواننده كه ببيند اطرافش را، كساني كه چنين ويژگي‌هايي دارند و باور ندارند كه روزگارشان سپري شده است.

ريخت دندان‌هاي سگ چون پير شد
ترك مردم كرد و سرگين‌گير شد

هياهوي بسيار راه افتاده است براي هيچ. جواناني كه در دوم خرداد 76 شايد دوران دبستان را سپري مي‌كردند اينك به طرفداران سيدي ديگر برخاسته‌اند، شماري ديگر از همين گروه سِني نيز ميل به ديگري دارند كه پرخاش‌ها و تندگويي‌ها را نشانه صراحت‌لهجه و طلايه‌دار مكتبي نو تفسير مي‌كنند. عده‌اي ديگر و ديگران نيز دلايل خود را دارند از جانب‌داري كردن يا نكردن از يك نامزد در انتخابات دهم.
صرف‌نظر بايد كرد از اين كه مسايل مبتلابه محيط‌زيست و ايران همچنان مغفول مانده‌است كه هر كس، هر سخني بگويد لابد بر اساس پيشي گرفتن از رقيب بوده نه احساس نيازي واقعي از ظلمي كه به طبيعت رفته است. ظلم البته در اين شب‌هاي پرغوغا بيش از هر زمان ديگر خودنمايي مي‌كند در شهرها و اين بار عاملان آن تك‌تك حاميان هر يك از نامزدهاي انتخاباتي هستند. پس از

چشمان‌شان را بسته‌ و گوش‌ها را به هر شيوه‌اي سد كرده‌اند تا نبينند و نشنود چگونه زمان مي‌گذرد به دشواري. پرسش و كشف پاسخ را همتي مي‌بايد كه در ميانه نيست. در سكوت و سياهي پنداري بايد به سر برد روزگار را كه نه اميدي در ميدانگاه مي‌توان جوريد نه روزنه‌اي به خورشيد. در گوشه‌اي ديگر اما مي‌توان آرامش را يافت كه همچون رودخانه‌اي جاري است در ميانه دشت؛ بي‌پرواي هياهوهاي اين شب‌هاي بهاري از براي دست يازيدن به بهانه‌اي براي قتل‌عام ثانيه‌ها و درختان كه سرنگونشان كردند به سادگي و يك نفر فرياد برداشت كه :«چه ساده/ چه به سادگي گفتند و/ ايشان را چه ساده/ چه به سادگي كشتند».
گروهي را گمان هر چند

انتخابات رياست جمهوري، موضوع اصلي بسياري از گفت‌وگوهاست. برخي كانديداها به محيط‌زيست وقعي نمي‌نهند و برخي ديگر زير چشمي، به آهستگي و زير جّلكي به آن مي پردازند (اينجا را ببينيد). پرداختن به محيط‌زيست در اين ارتباط البته همان قدر اهميت دارد كه لابد حقوق زنان.
موج انتخاباتي، علي‌رغم تمام اهميت‌هاي پنهان و آشكار آن، بسياري از اتفاقات مهم را زير سايه‌اي يك‌دست تيره پنهان مي‌كند، به طوري كه نكاتي حزن‌انگيز به كلي فراموش مي‌شود تا زماني ديگر چون دّملي چركين سر باز كند.
در آخرين سفر

تكنولوژي ديجيتال و زندگي در عصر مدرن، راه را بر هر ادعايي مي‌بندد. اي كاش مي‌شد همواره خاطره محمد سعيد الصحاف، وزير اطلاعات صدام  را در ذهن زنده نگاه داشت زماني كه مقابل دوربين‌هاي تلويزيوني ادعا مي‌كرد عراق در امنيت كامل است و پشت سرش تانك‌هاي آمريكايي ديده مي‌شدند، عراق اشغال شده بود اما او مقابل دوربين ادعايي ديگر داشت.

عدم شناخت ابزار مدرن در عصر ارتباطات مي‌تواند در مديريت محيط‌زيست و حتي عرصه‌هاي

مكارانه‌ترين شيوه آسيب رساندن
 به چيزي اين است كه آگاهانه 
با دلايلي نادرست به دفاع از آن برخيزيم.
فردريش نيچه

ترديدي نيست كه شيوه‌ زندگي،‌ رفتار و گفتار تغيير کرده است؛ تجلي آن را مي‌توان در سخنراني‌ها و بيانيه‌هاي كساني ديد كه از قضا بيشتر زير نور پروژكتور قرار دارند. كافي است در اين ارتباط به دو نمونه توجه كرد؛ محمود احمدي‌نژاد (اينجا را ببينيد) و محمد مايلي‌كهن (اينجا را ببينيد).

در حوزه محيط‌زيست نيز اين شيوه برخورد اجرا مي‌شود و هر صداي منتقدي را اعتراض و گاه عناد مي‌پندارند، به طوري كه در واكنش‌هايي غير منتظره،

دعوت به بازي هميشه مي‌تواند جذاب باشد و جذاب‌تر مي‌شود وقتي درباره بهترين كتابي كه خوانده‌‌اي بايد پاسخي در خور ارائه دهي. بعد به ياد مي‌آوري زماني دور را كه ازشاعران و نويسندگان شناخته شده‌ همين سوال را مي‌پرسيدي. اين لحظه‌اي است كه درمي‌يابي آنان كه اهل قلم بودند با چه دشواري مي‌توانستند پاسخ دهند و انتخاب برايشان چه سان دشوار بود. اما سوالي كه از آنان مي‌پرسيدي ساده‌تر بود از پرسشي كه بايد پاسخگوي آن باشي؛ به ياد مي‌آوري از آنان مي‌پرسيدي كه سال گذشته كتابي كه درحوزه ادبيات و شعر خوانده‌اند كدام تاثيرگذارتر بوده است و اينك تو بايد به سوالي پاسخي دهي كه هيچ محدوديتي براي آن نيست.
كتاب‌هاي خوانده و

معلم دوران دبيرستان توضيح مي‌داد هر كس در راه هدفش كشته شود شهيد ناميده خواهد شد، در صورتي كه هدف مقدس باشد؛ البته او نمي‌توانست براي نوجوانان پر شر و شوري كه تنها به فكر فرار از مدرسه بودند و بزرگترين لذت‌شان گريز از صندلي‌ها و نيمكت‌هاي ضمختِ ناراحت بود،‌ توضيح دهد كه هر هدفي براي گروهي كه آن را دنبال مي‌كنند بي‌ترديد مقدس است. به عبارت ديگر، هدف نمي‌تواند غير مقدس باشد. اما اين امكان وجود دارد كه از نظر عده‌اي هدف گروهي ديگر چندان پاك و منزه نباشد و اين چنين مباحث را بايد در ايدئولوژي‌ها جست‌وجو كرد.
فيلم ميلك كه شون‌پن به خاطر بازي در آن جايزه بهترين بازيگر نقش اول مرد آكادمي اسكار را از آن خود كرد، به تمامي نشان داد چگونه مي‌توان به مقصود  دست يافت چنانچه هدف

اين فيلم كوتاه نشان مي‌دهد محبت و مهر‌باني در ميان جانوران چگونه وجود دارد؛ موضوعي كه كمتر به ديده‌ مي‌آيد.
اثري منحصر به فرد كه نشنال جغرافي تهيه كننده آن بوده است... شايد بسياري از دوستداران حيات‌وحش و به خصوص پلنگ‌ْدوستان اين اثر را ديده باشند اما دوباره ديدنش خالي از لطف نيست.

برای دیدن فیلم اینجا را کلیک کنید.

مي‌گويند وقتي جيمز دين براي نخستين‌ بار به كمپاني فيلم‌سازي رفت تا تهيه‌كننده انتخابش كند برخلاف سنت مالوف و رعايت آداب معاشرت، به جاي نشستن بر صندلي، روي ميز نشست. اين رفتار جسارت‌آميزش به دل تهيه‌كننده هاليوودي نشست و بازيگر شد.
تلويزيون ملي ايران تازه تاسيس شده بود كه نياز به مجري براي برنامه‌هاي مختلف را با خودش به همراه آورد. گزينش چنين افرادي به گفته اسماعيل ميرفخرايي، تهيه‌كننده و مجري مسلط برنامه‌هاي راديو و تلويزيون، پس از 16 امتحان انجام مي‌شد؛ آزمون‌هايي كه نوع برخورد، رفتار،‌ گفتار و ظاهر را زير ذره‌بين قرار مي‌داد و پس از انتخاب بود كه آموزش شروع مي‌شد.
 چهار دهه بعد از راه‌اندازي تلويزيون ملي ايران، مجري مرد برنامه‌

وقتي توماس مالتوس در 1798 ميلادي ندا سر داد كه با افزايش جمعيت و محدوديت منابع فاجعه‌اي در راه خواهد بود، سخنانش چندان جدي گرفته نشد. در دهه 1940 بود كه اندكي به نظريه‌اش توجه كردند و در ميانه دهه 1970 با سرعت اعجاب‌آور تكنولوژي و افزايش ميزان بهره‌وري، دوباره نظريه او به حاشيه رفت. با افزايش سرسام‌آور جمعيت و ترويج مصرف‌گرايي بي‌حد در قرن اخير البته نظريه او را مي‌توان از منظري ديگري صادق دانست.
در حالي كه افزايش جمعيت را مهمترين چالش كره زمين مي‌دانند هستند افرادي كه ديگران را ترغيب مي‌‌كنند همچون كارخانه‌اي توليدي بر ميزان نفوس بيافزايند. اسقف